TŻ START GNIEZNO

STRONA KLUBOWA

www.start.gniezno.pl

ul. Wrzesińska 25 (biuro i stadion)
62-200 Gniezno
tel./fax 0048 61425 8820

e-mail: biuro@start.gniezno.pl

Prezes: Arkadiusz Rusiecki
Członkowie Zarządu: Andrzej Hurysz, Dariusz Imbierowicz, Roman Michalski, Robert Wawrzyniak, Rafael Wojciechowski, Waldemar Rewers,

Historia

Początki gnieźnieńskiego żużla sięgają końca lat czterdziestych, jednak sekcję żużlową przy Zrzeszeniu Sportowym START Gniezno zgłoszono do rozgrywek ligowych dopiero w 1956 roku, natomiast pierwszy klub żużlowy w Gnieźnie utworzono 4 lata wcześniej. Do najbardziej znanych zawodników tamtego okresu należał Henryk Cieślewicz. I to właśnie on wraz z Czesławem Odrzywolskim, Bolesławem Ciesielskim, Stanisławem Gierdalem, Kazimierzem Krupą, Juliuszem Ptaszyńskim, Eugeniuszem Wróżyńskim, Bogdanem Wróblewskim, Andrzejem Pogorzelskim i Teodorem Pogorzelskim stanowił trzon drużyny Startu w rozgrywkach ligowych lat pięćdziesiątych.

Szczególnym wydarzeniem w historii był pierwszy, historyczny awans zespołu z Grodu Lecha w szeregi pierwszoligowców w roku 1958. Debiut w gronie najlepszych drużyn kraju był dla beniaminka udany, gdyż w końcowej tabeli drużyna Startu zajęła piąte miejsce (startowało wówczas 8 drużyn w pierwszej lidze). W rok później jednak gnieźnianie spadają z pierwszej ligi, a drużynę podczas całego sezonu prześladował ogromny pech, na który złożyły się tragiczna śmierć pozyskanego rok wcześniej Witolda Świątkowskiego oraz kontuzje czołowych zawodników.

Od roku 1961 przez 19 lat Start występował w drugiej lidze, zmagając się nie tylko z rywalami na torze, ale również z kłopotami finansowymi. Do wyróżniających się zawodników lat sześćdziesiątych zaliczyć należy Mariana Kwarcińskiego, Leona Majewicza, Stanisława Witkowskiego, Henryka Cieślewicza, Henryka Karasińskiego, Czesława Odrzywolskiego, Kazimierza Grudzińskiego i Wiesława Rutkowskiego.

Na początku lat 70-tych pojawia się w Gnieźnie grupa młodych, zdolnych wychowanków, potrafiąca skutecznie rywalizować o miejsce w składzie z bardziej doświadczonymi zawodnikami. Są wśród nich Eugeniusz Błaszak, Leon Kujawski i Marcin Rożak. Ponadto do Pierwszej Stolicy Polski przychodzą bracia Wojciech i Jan Pukowie ze Stali Gorzów oraz Wojciech Kaczmarek z Unii Leszno. Warto odnotować, iż w 1975 roku 21-letni wówczas E. Błaszak staje na najniższym stopniu podium w MIMP oraz w finale Srebrnego Kasku. Tragiczne wydarzenie wstrząsa gnieźnieńskim klubem w 1977 roku. Podczas finału Srebrnego Kasku w Tarnowie ciężkich, a w konsekwencji śmiertelnych obrażeń doznał utalentowany, młody zawodnik Marcin Rożak.

Przełomowym rokiem dla "startowców" okazał się rok 1979. Nadzieje gnieźnieńskich kibiców, związane z trenerem Andrzejem Pogorzelskim spełniły się i drużyna pewnie - z pierwszego miejsca - awansowała do najwyższej klasy rozgrywkowej. Ponadto para juniorów zdobywa brązowy medal w finałowym turnieju MPPK. Do kolejnego sezonu Start przystąpił bez żadnych zmian personalnych i stał się największą rewelacją rozgrywek, zajmując w ligowej tabeli trzecie miejsce. Ten brązowy medal DMP to do dziś największy sukces gnieźnieńskiego klubu, a największy wkład w uzyskany rezultat mieli: E. Błaszak, L. Kujawski, W. Kaczmarek, K. Wójcik, S. Gała, R. Łoś i inni. Powodzeniem zakończyły się także finały MDMP i MPPK, w których czerwono-czarni wywalczyli brązowe krążki.

Kolejne sezony nie były już tak udane, a w roku 1984 Start opuszcza pierwszą ligę. Przyczyniły się do tego osłabienia jakich doznała gnieźnieńska drużyna (zakończenie kariery W. Kaczmarka i odejście E. Błaszaka), a pozyskani w ich miejsce zawodnicy (H. Olszak i M. Kępa) nie byli już tak skuteczni. Mimo tych kłopotów sporą niespodziankę w 1982 roku sprawił Wojciech Pankowski zdobywając srebrny medal MIMP.

Na drugoligowym froncie zawodnicy spod znaku Piastowskiego Orła walczą przez dwa sezony, by w 1986 roku pod wodzą trenera Mariana Kwarcińskiego ponownie zapukać do pierwszej ligi. Skład zespołu stanowili wtedy Piotr Podrzycki, Leon Kujawski i Kazimierz Wójcik oraz grupa młodych zawodników (Jacek Gomólski, Waldemar Cieślewicz i Grzegorz Smoliński). Rok 1987 przynosi kolejną tragiczną wiadomość. Podczas czwórmeczu młodzieżowego groźny upadek ma G. Smoliński, który niedługo później umiera. Rozgrywki kończą się dla Startu degradacją do drugiej ligi. Nie pomógł w tej sytuacji nawet transfer Grzegorza Śniegowskiego. Pozytywnym akcentem był jednak brązowy medal zdobyty w MMPPK przez J. Gomólskiego, K. Wankowskiego i rezerwowego T. Fajfera, który rok później zostaje v-ce mistrzem w finale MIMP. Po tym sezonie następuje rozpad drużyny gnieźnieńskiej. Zawodnicy kończą kariery lub przenoszą się do innych klubów.

Lata 88-94 nie przynoszą większych sukcesów w rozgrywkach ligowych, ale młodzieżowcy nie zawodzą. T. Fajfer, Sz. Kulczak oraz rezerwowy P. Maciejewski zdobywają srebrny medal w MMPPK.

Kolejny przełomowy sezon dla Startu to rok 1995, w którym to gnieźnianie ponownie awansują do pierwszej ligi. Największy wkład w sukces drużyny prowadzonej przez Zbigniewa Jądera mieli Tony Kasper, Jacek Gomólski i bracia Fajferowie. Przed sezonem '96 przychodzi Robert Sawina, który staje się liderem zespołu. Do Bydgoszczy odchodzi jednak J. Gomólski.

W latach 96-99 czerwono-czarni większość sukcesów odnoszą poza rozgrywkami ligowymi. W finale MPPK'96 para gnieźnian zdobywa srebrny medal, a w 1998 Krzysztof Jabłoński staje na drugim stopniu podium jako v-ce mistrz świata juniorów. W tym samym roku młodzieżowcy Startu zostają złotymi medalistami MDMP, srebrnymi MMPPK, a seniorzy plasują się na trzeciej pozycji w MPPK. Mimo tych osiągnięć rok później gnieźnieński klub spada do nowo utworzonej pierwszej ligi. W ostatnim roku startów w gronie najlepszych drużyn w kraju ponownie młodzieżowcy powiększają konto medalowe gnieźnieńskiego klubu, zdobywając brąz w MMPPK.

Warto także zaznaczyć, że w sezonie 2002 v-ce mistrzem Polski w finale IMP zostaje Krzysztof Cegielski reprezentujący barwy Startu. Był to pierwszy medal w tej prestiżowej imprezie dla zawodnika z Gniezna. W tym samym sezonie gnieźnianie w ostatnim meczu ligowym przegrywają walkę o awans z ZKŻ Zielona Góra, a później po barażach z Wybrzeżem Gdańsk.

Najgorsze dni w historii gnieźnieńskiego żużla to rok 2004. Zespół wygrywa tylko jedno spotkanie, przeżywa ogromne kłopoty, zarówno finansowe, jak i kadrowe, lecz mimo przeciwności losu kończy sezon, żegnając się z gronem pierwszoligowców. Jest to ostatni rok, w którym drużyna reprezentująca Gród Lecha występuje pod szyldem Spółdzielczego Klubu Sportowego "START" Gniezno. Działacze decydują się zawiesić działalność klubu i powołać nowy - Towarzystwo Żużlowe "START" Gniezno, które staje się spadkobiercą i kontynuatorem historii gnieźnieńskiego żużla.